Dit keer lukt het wel..

Dit zeg ik al ruim dertien jaar tegen mezelf als ik weer eens met knallende koppijn op bed lig. 

Hoi! Ik ben Mila (hallo Mila ;)), ben 43 jaar oud en ben al heel wat jaartjes verslaafd aan de pijnstillers, geen zware jongens maar gewoon simpele paracetamol. Dat uit zich in medicijnafhankelijke hoofdpijn. Maw ik heb zo veel pijnstillers geslikt dat mijn lichaam zo eraan gewend raakte (denk maar aan koffieverslaving) dat het het om pijnstillers ‘vraagt’ in de vorm van hoofdpijn. En go on… Je zit vervolgens in een vicieuze cirkel.

Het is een rare verslaving. De aanleiding was pijn. Ik heb vanaf mijn 16de hoofdpijn: migraine, spanningshoofdpijn. Verslaving begon met een fysieke vorm en al gauw ontwikkelde zich een geestelijke verslaving. Daar ga ik later op in.

Mijn blog is vooral bestemd om mijn lotgenoten te inspireren en wellicht geïnspireerd te raken (en uiteraard alle andere belangstellenden) en zal gaan over mijn ‘strijd’ tegen hoofdpijn, mijn verslaving, mijn depressie. Mijn zoektocht naar een manier en de vele pogingen om ervan af te komen. Maar zeker ook over mensen om me heen die me altijd hebben bijgestaan, mensen die mij inspireren om andere paden te bewandelen (dus ook schrijvers, artsen, therapeuten, alternatieve geneeswijzers, vrienden enz.). 

Er is veel geschreven over deze soort verslaving, maar dat zijn over het algemeen wetenschappelijke stukken. Ik heb iig nooit een persoonlijk verhaal gelezen. Hoe moeilijk het is om te stoppen met die klote medicijnen terwijl je koppijn hebt en gewoon normaal wilt functioneren, want je hebt een man, een kind, een sociaal leven, huisdieren en een baan. En het enige wat je van de specialisten te horen krijgt: ‘stoppen met de pijnstillers’ of, echt een dooddoener, ‘de tijd zal het leren’ en dat terwijl het je zo makkelijk wordt gemaakt en pharma juist verdient aan je gezondheidsproblemen.

Ik zal her en der een ander onderwerp aanhalen dat uiteraard raakvlakken zal hebben met het hoofdthema. De variatie zal hem zitten in de spiritualiteit, actualiteit, zelfspot (heel belangrijk), plezier (jij en ik zijn immers meer dan die hoofdlijn, verslaving, depressie ezv), irritaties uit het dagelijkse leven (want hé…het is niet allemaal liefde en licht) en wat me verder zoal bezighoudt en vooral gezond houdt.

Terwijl ik dit (super) lange intro schrijf, besef ik dat dit behoorlijk persoonlijk is en ik het best spannend vind om dit met anderen online te delen. Ik schreeuw dit niet van daken, maar het is nu eenmaal een feit. Dit blog heeft een doel. Ik hoop dat ik een beetje licht kan brengen in die donkere dagen waarin je je soms in bevindt en het gevoel hebt er nooit uit te kunnen komen, het gevoel te hebben constant te falen en (vooral) jezelf teleur te stellen. 

Mijn boodschap aan mijn lotgenoten: blijf strijden! Het is echt niet makkelijk, I know! 

Maar het komt goed en dan kun je weer de hele wereld aan!