Milablogt

Een paar jaar geleden stond onze voortuin vol ‘onkruid’. Lange stelen, gele bloemetjes, genaamd ‘stinkende gouwe’.

De plantjes groeiden naast het raam en trokken veel bijen en hommels aan. Dus dat vond ik wel gezellig. Op een gegeven moment wilden wij onze tuin ‘gezelliger’, overzichtelijker maken. De plantjes met gele bloemetjes werden helemaal weggehaald. Er kwam een vlinderstruik voor het raam (die binnen een jaar tot een heus monster was uitgegroeid). We plantten lekker veel salie en lavendel waar veel bijtjes en hommels op afkwamen, plantjes genaamd ‘meisjesogen’ en bodembedekker met blauwe bloemetjes.

De achtertuin was aanvankelijk redelijk ‘strak’. Zo’n 13 jaar geleden is een terras aangelegd, een gazon en drie leilindes geplant. Het strakke gazon werd al gauw vernield door onze Duitse herder. Overal kuilen en kale plekken. De lindes hebben wij eigenlijk nooit gesnoeid en hebben wij de bomen gewoon hun gang laten gaan en lekker laten groeien. Dat heeft geresulteerd tot drie enorme, prachtige lindes die rond deze tijd van het jaar in bloei staan, heerlijk ruiken en heel veel hommels en bijen aantrekken. Heerlijk!

Terug naar het ‘onkruid’. Naast de door ons geplante plantjes in de voortuin is de stinkende gouwe weer terug. Oh ja, er groeit ook redelijk wat brandnetel in de voortuin. Maar de achtertuin is nu overladen met stinkende gouwe en vele andere plantjes. We hadden al veel paardenbloemen. Wist je dat je de blaadjes van paardenbloemen en de lindes in de salades kunt gebruiken? Omdat het ons dit jaar pas opviel dat wij zoveel stinkende gouwe in de tuin hebben staan en heel veel andere plantjes, zijn wij de planten in onze achtertuin gaan onderzoeken. Met een hele handige app waarmee je alleen een foto van een plant of een boom hoeft te maken, krijg je alle informatie over zo’n plant of boom. Een boek over de eetbare kruiden en planten is ook handig. En wat schetste onze verbazing? Die stinkende gouwe helpt bij spijsverteringsklachten, darmproblemen enz… én bij depressieve gevoelens. Zo hebben wij nog een plantje in de achtertuin, genaamd nagelkruid. En ook dit plantje heeft dezelfde medicinale eigenschappen. En laat manlief nou net spijsverteringsklachten hebben en laat ik nou net last hebben van de depressieve gevoelens en stemmingswisselingen. Onze tuin staat vol met planten die medicinaal kunnen worden ingezet bij onze klachten. Nagelkruid kun je gewoon zo eten, eerst even afspoelen natuurlijk. Het plantje smaakt wel bitter overigens, maar het helpt! Van stinkende gouwe kun je thee trekken of tinctuur maken. Dat laatste moeten wij nog leren 🙂.

Bovenstaande deed me denken aan een artikel over madeliefjes dat ik ooit heb gelezen.

DE GENEESKRACHT VAN MADELIEFJES

Madeliefjes groeien in allerlei gazons en aangelegde grasvelden. In het wild kan het groeien in open plekken in het bos en aan de bosranden. Madeliefjes zijn vrolijke bloemetjes. Je kunt ze eten. De blaadjes zijn heerlijk in de salade en de bloemetjes zijn eveneens culinair genietbaar. Er zit veel magnesium in madeliefjes. Deze stof wordt nogal eens ontbeerd bij psychiatrische patiënten. Vandaar dat rond de psychiatrische inrichtingen veel madeliefjes opkomen. De kosmos plant bloemen waar ze het hardst nodig zijn. Elke bloem en plant staat op precies de goede plek voor mensen. De kosmos biedt ze aan de mens aan maar meestal ziet de mens deze handreiking over het hoofd.

Het volledige artikel kun je lezen op: https://www.facebook.com/HILDESLICHTPUNT

Conclusie is dat moeder natuur jou datgene geeft waar je behoefte aan hebt. Ook al ben je daar (nog) niet van bewust, net als wij in het begin. Wij haalden zogenaamde onkruid weg. En de plantjes kwamen in drievoud of meer terug. en wel met een reden. Een strakke tuin, zowel voor als achter hoeft van ons al lang niet meer. Wij laten de natuur haar gang gaan.

Bewustwording is wederom het sleutelwoord. Onkruid bestaat niet. Alles heeft een functie. Alles waar je behoefte aan hebt, wordt je op een presenteerblaadje aangereikt. Als je er maar oog voor hebt. 

Dus kijk eens goed wat er om je heen groeit en of het overeenkomt met datgene wat je nu in je leven nodig hebt. Ik wil wedden van wel 🙂

Ken je dat? Het gevoel dat je terug bij af bent? Dat heb ik nu. Dat gevoel heb ik overigens elke keer als ik weer een terugval in de pijnstillers heb. Sinds een paar dagen slik ik weer tijdelijk antidepressiva. Na bijna twee jaar er vanaf te zijn geweest. Ik voel me falen omdat het me niet lukt om zelf uit die neerwaartse spiraal te komen. Dat ik daar wederom pharma voor nodig heb. 

Velen om me heen zeggen dat ik lief voor mezelf mag zijn. Dit betekent onder meer dat ik even aan dit spul moet. Rationeel weet ik dat ik ook. Alleen gevoelsmatig is het anders. Ik was tenslotte al zo’n tijd gestopt en mezelf voorgenomen om het nooit meer te nemen.

Waarom zijn wij altijd zo streng voor onszelf? Waarom is het zoveel makkelijker om jezelf de put in te praten in plaats van lief voor jezelf te zijn? Ik denk dat ik voor de meesten spreek dat wij vaak hard voor onszelf zijn. Dit heeft te maken met onze opvoeding, conditionering en noem maar op..

Je moet altijd het beste uit jezelf halen, het beste van jezelf laten zien, je mag geen emoties, iig geen negatieve emoties tonen, je moet presteren, je moet dit, je moet dat. En wat is het verdomd moeilijk om dit uit je systeem te krijgen wanneer je dit stemmetje je hele leven hoort. Eerst is dat het stemmetje van je ouders, vervolgens je leraren, bij sommigen vrienden, bij sommigen hun vriend of vriendin, later eventueel partner, collega’s, leidinggevende(n). Ik heb overigens geluk met mijn laatste twee leidinggevenden die mij juist afremmen en mij tijd gunnen. And last but not least: je eigen innerlijke stem. Die houdt nooit zijn kop dicht. 

Het lijkt wel constant een gevecht met jezelf. Wat ik van mijn paniekaanvallen heb geleerd is om niet te vechten. Zodra je niet vecht, verliest het zijn kracht. Het kan echter wel even duren voordat je dat beseft. Dat geldt niet alleen voor paniekaanvallen, maar ook voor de rest van de struggles. Niet meer vechten..hoe heerlijk is dat!

Ik ben al heel wat jaartjes bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling. Afgelopen jaar of twee heb ik best grote stappen gemaakt, al zeg ik het zelf. Lichamelijke klachten zijn nog niet weg. Mentaal is het even pittig nu. Maar toch.. Ik heb nu meer rust. Zelfs mijn vriendin heeft het bemerkt. Zij voelt mijn energie altijd goed aan. Én mijn dieren komen steeds vaker bij me liggen. Dieren zijn een goede spiegel.

Ik geloof dat wij, zoals David Icke dat prachtig omschrijft, een oneindig bewustzijn zijn. Wij zijn een ziel en ons lichaam is een tijdelijke tempel, aldus Osho. En omdat ik dat ook geloof, ben ik van mening dat wij allemaal zielen zijn die het soms of zelfs vaak moeilijk hebben. Hierdoor kan ik makkelijker vergeven of veel minder oordelen. En het is niet allemaal licht en liefde. Ik ben nog lang niet verlicht en ben dan ook niet altijd in staat om dingen langs me heen te laten glijden. Maar zodra ik me weer herinner dat wij allemaal onderdeel van de bron zijn, of hoe je het ook wilt noemen en allemaal één zijn, wordt het een stuk lichter.

Bruce Lee zei eens: ‘You put water into a bottle and it becomes the bottle. You put it in a teapot, it becomes the teapot. Now, water can flow or it can crash. Be water, my friend.’

Dus ik ga mee met de flow, ben lief voor mezelf en leg me erbij neer dat ik nu een tijdje ondersteuning nodig heb. 

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik geschreven heb. Ik heb ook een heel turbulente maand achter de rug. Verwerken van trauma’s gaat je namelijk niet in de koude kleren zitten. 

Vorig jaar september heb ik een Ayahuasca reis gehad die wel vijf uur duurde. Oh wat vond ik het eng. Eigenlijk wel gek.. jaren geleden toen ik naar feesten ging, nam ik heel makkelijk geestverruimende middelen. Maar Ayahuasca vond ik doodeng. Je weet niet wat je kunt verwachten. Je kunt je ergste angsten tegenkomen. En ik was vooral bang om erin te blijven. En laten we wel wezen, als je 20 bent, doe je dat (middelen nemen) over het algemeen een stuk makkelijker. Het lijkt wel een ander leven. 

Maar anyway, ik heb het wel gedaan. Ik had bovendien heel goede begeleiding. Oh en geloof me, dit doe je echt niet recreatief. Dit heet niet voor niks een plantmedicijn. En weet je wat het gekke is? Nou, nu weet ik dat het niet gek is. Mijn lichaam was zich al een week aan het voorbereiden voor die reis. Ik had allerlei triggers gehad, zoals confrontaties met mensen, veel hoofdpijn enz. Je lichaam weet eigenlijk heel veel. Ik zag het altijd enkel als een huls voor mijn onsterfelijke ziel. Maar het is zo veel meer. Zoals Osho het heel mooi omschrijft; je lichaam is een tempel voor je ziel. Zodanig heb ik het nooit behandeld waardoor ik allang de connectie met mijn lijf ben kwijtgeraakt. Terwijl het me jaren iets probeerde duidelijk te maken door die klote koppijn. En wat deed ik? Precies, mijn lijf vergiftigen met pijnstillers. Logisch en, denk ik, menselijk. Want je wilt geen pijn voelen. Maar door steeds die pijnstillers te slikken, heb ik al het gevoel uitgeschakeld. Dit terwijl ik ook mijn schaduwkant mocht omarmen. Want door de duisternis zie je immers het licht. 

Terug naar mijn Ayahuasca reis. Het was een heftige reis. Je ego probeert je constant in een soort schijnveiligheid te brengen. Dat gold in ieder geval voor mij. Ik vond het zo heftig dat ik eruit wilde. Maar het medicijn werkt uit pas als je voor dat moment alle lessen en inzichten hebt gehad. En hoe meer je er tegen vecht, des te heftiger het medicijn gaat werken. Dus overgeven! Gelukkig liet ik me redelijk makkelijk geruststellen door mijn begeleiders waardoor ik me kon overgeven aan de ervaring. Ik zal niet uitgebreid uitweiden over welke lessen en boodschappen ik had gehad. Maar drie belangrijke boodschappen die ik wel met je wil delen zijn dat ik controle moest loslaten om van mijn klachten af te komen. Daarnaast was tot me gekomen wat mijn doel is op deze aarde. En ten slotte voelde ik dankbaarheid. Dankbaarheid voor die heftige reis en zelfs voor mijn klachten. Daarna begon ik weer te landen.

Dus controle loslaten.. Maar hoe doe je dat? Controle is heel mijn leven lang mijn copingmechanisme geweest. Als ik controle had, voelde ik me veilig. Maar nu heb ik het niet meer nodig. Door die controle heb ik vanaf kleins af aan in een overlevingsmodus gestaan, altijd in mijn hoofd geleefd, gescheiden geweest van mijn lichaam en gevoel. Nu mag ik mijn lichaam duidelijk maken dat ik veilig ben, dat ik niet steeds op mijn hoede hoef te zijn. En dat ik zachtheid naar mijzelf mag tonen in plaats van overleven. Ik mag verbinden met mijn lijf. 

Eind december heb ik een rebalancing sessie gehad. Rebalancing is lichaamswerk waarbij je lichaam op een zachte manier wordt aangeraakt. Het is het ervaren, verdiepen en ontmoeten van je wezen op alle lagen als een organisch geheel (bron: https://rebalancing.nl/). Op deze manier wilde ik weer in contact komen met mijn lichaam.

Bovenstaande klinkt best eigenlijk best zacht. En de behandeling is ook zacht. Totdat mijn lijf op een gegeven moment zelf de controle overnam. In ieder geval de rechterkant hetgeen je ratio is. Ik moest die controle bewust loslaten. Op een gegeven moment begon mijn lichaam te verkrampen, dubbel te klappen. Ik ken die beweging vanuit TRE (tension release exercises). Maar ik kan me voorstellen dat als je dat niet kent, je je een ongeluk schrikt. Er is zoveel trauma en spanning is mijn lichaam opgeslagen. En eigenlijk heeft mijn lichaam mij jaren beschermd. Alleen nu mag ik het duidelijk maken dat het veilig is.

Door deze ervaring schoot mijn systeem wederom in een overlevingsmodus, omdat het waarschijnlijk toch te heftig was. Het maakte constant adrenaline aan. Ik begon steeds slechter te slapen tot ik helemaal niet meer sliep. Maar dat is ruk.. Ik had paniekaanvallen die ik daarvoor nog nooit heb gehad. Gelukkig weet mijn huisarts wat ik doormaak en heeft hij mij zo ontzettend geholpen. Ik ben er nog niet. Twee stapjes vooruit, een achteruit, aldus mijn huisarts. 

Ik slaap weer redelijk zonder slaapmedicatie. Heb ook slechte nachten. Maar dat hoort allemaal bij het proces. En ik heb geen paniekaanvallen meer. Dat wens je je ergste vijand niet toe. Ik ben weer begonnen met sporten waar ik goede begeleiding krijg. Na het ongeluk eind 2022 is mijn lichaam ontzettend verzwakt. Hoog tijd om weer in vorm te komen en die cirkel te doorbreken.

Ik heb mezelf jarenlang een hoofdpijnpatiënt genoemd. Of toen ik aan het ‘strijden’ was tegen mijn verslaving, zei ik op gegeven moment: ‘Alcoholist ben je ook de rest van je leven’. Ik heb me dus jaren geïdentificeerd met mijn hoofdpijn en mijn verslaving. 

Onlangs heb ik een Ayahuasca reis mogen doen. Het moment dat mijn ego eindelijk haar mond hield en ik mij overgaf aan de ervaring, was de eerste boodschap dat ik de controle moest loslaten. En heel ‘toevallig’ had ik me vroeger altijd controlefreak genoemd. Michel noemde mij zelfs voor de grap Monica (uit Friends). 

Kortom, ik had me erbij neergelegd dat ik een verslaafde hoofdpatiënt was met een controledrang. Daarmee heb ik het allemaal gemanifesteerd. Woorden hebben een hele sterke uitwerking. En het universum heeft geen filter. Het universum kent ook het woord ‘niet’ of ‘geen’ niet. Alles wat je het universum instuurt, wordt bewerkstelligd. 

Een quote van Bruce Lee: Don’t speak negatively about yourself, even as a joke. Your body doesn’t know the difference. Words are energy and cast spells, that’s why it’s called spelling. Change the way you speak about yourself and you can change your life. What you’re not changing, you’re also choosing.

Ik ben mijn pijn niet. Ik ben mijn trauma niet. Voor wat betreft controle ben ik er nog hard mee bezig. Want controle is mijn copingmechanisme geweest. Zolang ik controle had over een situatie, voelde ik me veilig. Dat is natuurlijk schijnveiligheid. Maar door die controle heb ik me weten staande te houden, eigenlijk overleven. Want dat was het: letterlijk overleven. 

Iedereen heeft bagage die hij/zij uit het verleden mee moet zeulen. Zo heb ik ook ongeveer op mijn zesde iets meegemaakt dat jaren heeft geduurd. Daardoor was ik constant alert, ik stond constant aan. En geloof me, dat doet heel veel met je lijf. Door constant in overlevingsmodus te staan, zit je constant in je hoofd en raak je steeds meer verbinding met je lijf kwijt. Dit inzicht heb ik overigens te danken aan mijn (nieuwe) huisarts, die wel out of the box denkt.

Op mijn dertiende ben ik met mijn moeder vanuit Rusland naar Nederland verhuisd. Het is niet niks om op die leeftijd vanuit je veilige omgeving losgerukt te worden om naar een ander land te verhuizen. Ander land, andere cultuur, andere taal, geen vrienden. Mijn oom en mijn oma waren er voor mij. Maar mijn moeder, degene die mij de meeste veiligheid had moeten bieden, had andere dingen aan haar hoofd. Achteraf gezien was het wederom een traumatische ervaring. Zo nam de controle het weer over. Mijn overlevingsmechanisme.

Als ik naar mijn kleine man kijk, ben ik zo blij dat hij niet hetzelfde hoeft mee te maken wat ik had moeten doorstaan. Er zal genoeg op zijn pad komen waar hij lessen uit zal leren. Maar ik zal er altijd voor hem zijn om hem eraan te herinneren om zich niet te identificeren met de beren die hij op zijn weg zal tegenkomen.

Het was een mooie dag vandaag. Eindelijk zonnig na voor mijn gevoel maanden regen.

Een mooie quote van Ralph Waldo Emerson om mee af te sluiten: Once you make a decision, the universe conspires to make it happen.

Er komt een meisje van 16 bij de huisarts (lijkt wel een slechte grap) omdat zij veel hoofdpijnklachten heeft. Als antwoord krijgt ze te horen dat het normaal is op haar leeftijd…hum? Ok, aangezien een arts dat zegt, neemt ze dat voor waar aan en legt ze zich erbij neer met als gevolg de vele pijnstillers die vervolgens haar lichaam vervuilen. Naarmate de tijd verstrijkt en de vele bezoeken aan de huisarts volgen, wordt zij eindelijk doorverwezen naar een neuroloog. Er wordt een scan gemaakt waar gelukkig niks uitkomt. Het hoge woord is eruit; je hebt migraine en spanningshoofdpijn, hier heb je anti-migraine tabletten. Er is verder niks aan te doen.. 

De jaren die daarop volgen, blijft het meisje, inmiddels een jonge vrouw, zoeken naar de oplossing en vooral de oozaak van haar klachten. Dit middels vele verschillende soorten sessies bij psychotherapien, fysio, sporten, neuroloog, alternatieve geneeswijzers en wederom de huisarts. En ondertussen blijft ze steeds meer pijnstillers slikken. Voor paracetamol is ze inmiddel allang immuun, ook hogere dosering, dus stapt ze over op andere pillen, die je net als paracetamol bijna voor niks bij de drogist kunt halen. Deze werken wel, maar na een tijd moet ze er wederom meer van nemen. Van de neuroloog krijgt zij antidepressiva die in lage dosering wordt voorgeschreven om de pijngrens te verhogen. 

Ik ben (laat ik maar in de ‘ik-vorm’ verder gaan) 29 en zwanger. Tijdens de zwangerschap mag je geen medicijnen gebruiken, wat natuurlijk logisch is. Wat je wel mag, is acht paracetamol per dag! Dat is al genoeg om er verslaafd aan te worden. Ik stop dus overal mee en slik me een ongeluk aan paracetamol. 

Mijn kleine man wordt geboren. Het eerste jaar is al geen roze wolk, eerder een donderwolk. Ik heb (zo kom daar later achter) uit de hand gelopen postnatale depressie, hetgeen nooit is behandeld. En uiteraard..hoofdpijn waar ik nog altijd geen oplossing voor heb. Pijnstillers zijn niet aan te slepen thuis. Ik wil gewoon normaal functioneren. Dat de pijnstillers mij nergens brengen en het eigenlijk alleen maar erger maken, komt niet eens bij mij op. Om mijn leven anders in te richten of andere paden te bewandelen, komt niet eens bij mij op. Áls ik al iets aandraag bij de huisarts, dat afwijkt van de reguliere geneeskunde, wordt al gauw afgedaan als kwakzalverij. En omdat de huisarts dat zegt, ga ik daar maar mee akkoord.

De jaren die volgen staan in het teken van mijn hoofdpijn. Van de neuroloog krijg ik de diagnose:  ‘medicijnafhankelijke hoofdpijn’ en dien ik direct te stoppen met de paracetamol. Op de vraag ‘wat moet ik doen als ik weer hoofdpijn heb’ krijg ik antwoord: ga op dat moment maar op bed liggen…en krijg ik zware ibuprofen mee, die overigens niet helpt en nog slechter voor je lijf is dan paracetamol. En op bed liggen…tja..ik heb een kleine hummel, ik werk 36 uur per week en heb heul veel andere verantwoordelijkheden. Ondertussen ben ik getrouwd en verhuisd. Alles draait om mijn hoofdpijn. Afkicken, geloof me geen pretje en weer terugvallen en nog altijd zoeken naar een oplossing. Van mijn huisarts krijg ik zwaardere jongens zodat ik geen paracetamol hoef te nemen, nl tramadol. Als dat niet verslavend is..

Als mijn kleine man ongeveer drie jaar oud is, ben ik er echt klaar mee. Ik heb ook andere klachten. Ik voel me constant neerslachtig, slaap slecht, heb weinig energie, heb concentratieproblemen, heb het gevoel dat ik constant faal en weinig waard ben. Ik wijt het allemaal aan mijn verslaving. Ik ga hiermee wederom naar mijn huisarts. Van hem krijg ik te horen dat de klachten die ik noem niks met mijn paracetamol-verslaving te maken hebben maar dat het meer op een depressie lijkt en stelt antidepressiva voor. Ik heb mezelf nooit gezien als iemand die zulke medicijnen neemt en zeg in eerste instantie nee. De afspraak is op een maandag. Dezelfde week, vrijdag, zit ik weer tegenover mijn huisarts en vraag toch om dat rotspul, wat ik uiteraard mee krijg.

Zodra de medicijnen werken, zo’n twee weken later, voel ik een absolute rust en vrede in mijn hoofd. Voor mijn gevoel heb ik dat nooit zo ervaren. Deze meds helpen uiteraard niet tegen koppijn. Maar ik voel me op een ander gebied wel vredig. Volgens de huisarts maken sommige mensen een bepaald stofje niet aan of wordt dat ene stofje te snel afgebroken. Volkomen onzin…zo kom ik later achter. Ik stond gewoon constant aan, in de strijd- of overlevingsmodus.  

Begrijp me niet verkeerd, ik geloof oprecht dat mijn vorige huisarts alles met goede bedoelingen deed. Maar wat is (tot nu toe) de rode draad in dit verhaal..precies, de pharma. En ik heb zeker niks tegen de reguliere geneeskunde, ben er juist heel blij mee. Afgelopen kerst heb ik een ongeluk gehad. Binnen 10 minuten stond de ambulance voor de deur. Binnen 20 minuten was ik in het UMC waar ik binnenste buiten ben gehaald en dezelfde avond nog geopereerd. Als er niet zo adequaat was gehandeld, weet ik niet waar ik nu was geweest of hoe ik me had gevoeld.

Anyway..ff terug naar mijn verhaal. Ik heb dus vanaf mijn pubertijd hoofdpijnklachten, ben er inmiddels achter waar die klachten vandaan komen (maar daar ga ik een (van de) de volgende keer(en) op in. Om maar geen pijn te voelen slik ik al jaren pijnstillers waardoor ik medicijnafhankelijke hoofdpijn heb ontwikkeld. Ik heb jaren antidepressiva geslikt vanwege mijn neerslachtigheid. Ik ben vorig jaar gestopt met die troep. De schommelingen heb ik op een andere, natuurlijke manier opgelost (ga ik wederom een andere keer op in). 

Ik ben nu 44 (vorige week jarig geweest) en zit nog volop in het proces. Maar ik ben nu aan het klimmen binnen de spiraal in plaats van afdalen. En ik kan niet wachten om mijn verhaal te vervolgen en jou deelgenoot te maken van mijn reis.