Ik heb mezelf jarenlang een hoofdpijnpatiënt genoemd. Of toen ik aan het ‘strijden’ was tegen mijn verslaving, zei ik op gegeven moment: ‘Alcoholist ben je ook de rest van je leven’. Ik heb me dus jaren geïdentificeerd met mijn hoofdpijn en mijn verslaving. 

Onlangs heb ik een Ayahuasca reis mogen doen. Het moment dat mijn ego eindelijk haar mond hield en ik mij overgaf aan de ervaring, was de eerste boodschap dat ik de controle moest loslaten. En heel ‘toevallig’ had ik me vroeger altijd controlefreak genoemd. Michel noemde mij zelfs voor de grap Monica (uit Friends). 

Kortom, ik had me erbij neergelegd dat ik een verslaafde hoofdpatiënt was met een controledrang. Daarmee heb ik het allemaal gemanifesteerd. Woorden hebben een hele sterke uitwerking. En het universum heeft geen filter. Het universum kent ook het woord ‘niet’ of ‘geen’ niet. Alles wat je het universum instuurt, wordt bewerkstelligd. 

Een quote van Bruce Lee: Don’t speak negatively about yourself, even as a joke. Your body doesn’t know the difference. Words are energy and cast spells, that’s why it’s called spelling. Change the way you speak about yourself and you can change your life. What you’re not changing, you’re also choosing.

Ik ben mijn pijn niet. Ik ben mijn trauma niet. Voor wat betreft controle ben ik er nog hard mee bezig. Want controle is mijn copingmechanisme geweest. Zolang ik controle had over een situatie, voelde ik me veilig. Dat is natuurlijk schijnveiligheid. Maar door die controle heb ik me weten staande te houden, eigenlijk overleven. Want dat was het: letterlijk overleven. 

Iedereen heeft bagage die hij/zij uit het verleden mee moet zeulen. Zo heb ik ook ongeveer op mijn zesde iets meegemaakt dat jaren heeft geduurd. Daardoor was ik constant alert, ik stond constant aan. En geloof me, dat doet heel veel met je lijf. Door constant in overlevingsmodus te staan, zit je constant in je hoofd en raak je steeds meer verbinding met je lijf kwijt. Dit inzicht heb ik overigens te danken aan mijn (nieuwe) huisarts, die wel out of the box denkt.

Op mijn dertiende ben ik met mijn moeder vanuit Rusland naar Nederland verhuisd. Het is niet niks om op die leeftijd vanuit je veilige omgeving losgerukt te worden om naar een ander land te verhuizen. Ander land, andere cultuur, andere taal, geen vrienden. Mijn oom en mijn oma waren er voor mij. Maar mijn moeder, degene die mij de meeste veiligheid had moeten bieden, had andere dingen aan haar hoofd. Achteraf gezien was het wederom een traumatische ervaring. Zo nam de controle het weer over. Mijn overlevingsmechanisme.

Als ik naar mijn kleine man kijk, ben ik zo blij dat hij niet hetzelfde hoeft mee te maken wat ik had moeten doorstaan. Er zal genoeg op zijn pad komen waar hij lessen uit zal leren. Maar ik zal er altijd voor hem zijn om hem eraan te herinneren om zich niet te identificeren met de beren die hij op zijn weg zal tegenkomen.

Het was een mooie dag vandaag. Eindelijk zonnig na voor mijn gevoel maanden regen.

Een mooie quote van Ralph Waldo Emerson om mee af te sluiten: Once you make a decision, the universe conspires to make it happen.