Het is alweer een hele tijd geleden dat ik geschreven heb. Ik heb ook een heel turbulente maand achter de rug. Verwerken van trauma’s gaat je namelijk niet in de koude kleren zitten. 

Vorig jaar september heb ik een Ayahuasca reis gehad die wel vijf uur duurde. Oh wat vond ik het eng. Eigenlijk wel gek.. jaren geleden toen ik naar feesten ging, nam ik heel makkelijk geestverruimende middelen. Maar Ayahuasca vond ik doodeng. Je weet niet wat je kunt verwachten. Je kunt je ergste angsten tegenkomen. En ik was vooral bang om erin te blijven. En laten we wel wezen, als je 20 bent, doe je dat (middelen nemen) over het algemeen een stuk makkelijker. Het lijkt wel een ander leven. 

Maar anyway, ik heb het wel gedaan. Ik had bovendien heel goede begeleiding. Oh en geloof me, dit doe je echt niet recreatief. Dit heet niet voor niks een plantmedicijn. En weet je wat het gekke is? Nou, nu weet ik dat het niet gek is. Mijn lichaam was zich al een week aan het voorbereiden voor die reis. Ik had allerlei triggers gehad, zoals confrontaties met mensen, veel hoofdpijn enz. Je lichaam weet eigenlijk heel veel. Ik zag het altijd enkel als een huls voor mijn onsterfelijke ziel. Maar het is zo veel meer. Zoals Osho het heel mooi omschrijft; je lichaam is een tempel voor je ziel. Zodanig heb ik het nooit behandeld waardoor ik allang de connectie met mijn lijf ben kwijtgeraakt. Terwijl het me jaren iets probeerde duidelijk te maken door die klote koppijn. En wat deed ik? Precies, mijn lijf vergiftigen met pijnstillers. Logisch en, denk ik, menselijk. Want je wilt geen pijn voelen. Maar door steeds die pijnstillers te slikken, heb ik al het gevoel uitgeschakeld. Dit terwijl ik ook mijn schaduwkant mocht omarmen. Want door de duisternis zie je immers het licht. 

Terug naar mijn Ayahuasca reis. Het was een heftige reis. Je ego probeert je constant in een soort schijnveiligheid te brengen. Dat gold in ieder geval voor mij. Ik vond het zo heftig dat ik eruit wilde. Maar het medicijn werkt uit pas als je voor dat moment alle lessen en inzichten hebt gehad. En hoe meer je er tegen vecht, des te heftiger het medicijn gaat werken. Dus overgeven! Gelukkig liet ik me redelijk makkelijk geruststellen door mijn begeleiders waardoor ik me kon overgeven aan de ervaring. Ik zal niet uitgebreid uitweiden over welke lessen en boodschappen ik had gehad. Maar drie belangrijke boodschappen die ik wel met je wil delen zijn dat ik controle moest loslaten om van mijn klachten af te komen. Daarnaast was tot me gekomen wat mijn doel is op deze aarde. En ten slotte voelde ik dankbaarheid. Dankbaarheid voor die heftige reis en zelfs voor mijn klachten. Daarna begon ik weer te landen.

Dus controle loslaten.. Maar hoe doe je dat? Controle is heel mijn leven lang mijn copingmechanisme geweest. Als ik controle had, voelde ik me veilig. Maar nu heb ik het niet meer nodig. Door die controle heb ik vanaf kleins af aan in een overlevingsmodus gestaan, altijd in mijn hoofd geleefd, gescheiden geweest van mijn lichaam en gevoel. Nu mag ik mijn lichaam duidelijk maken dat ik veilig ben, dat ik niet steeds op mijn hoede hoef te zijn. En dat ik zachtheid naar mijzelf mag tonen in plaats van overleven. Ik mag verbinden met mijn lijf. 

Eind december heb ik een rebalancing sessie gehad. Rebalancing is lichaamswerk waarbij je lichaam op een zachte manier wordt aangeraakt. Het is het ervaren, verdiepen en ontmoeten van je wezen op alle lagen als een organisch geheel (bron: https://rebalancing.nl/). Op deze manier wilde ik weer in contact komen met mijn lichaam.

Bovenstaande klinkt best eigenlijk best zacht. En de behandeling is ook zacht. Totdat mijn lijf op een gegeven moment zelf de controle overnam. In ieder geval de rechterkant hetgeen je ratio is. Ik moest die controle bewust loslaten. Op een gegeven moment begon mijn lichaam te verkrampen, dubbel te klappen. Ik ken die beweging vanuit TRE (tension release exercises). Maar ik kan me voorstellen dat als je dat niet kent, je je een ongeluk schrikt. Er is zoveel trauma en spanning is mijn lichaam opgeslagen. En eigenlijk heeft mijn lichaam mij jaren beschermd. Alleen nu mag ik het duidelijk maken dat het veilig is.

Door deze ervaring schoot mijn systeem wederom in een overlevingsmodus, omdat het waarschijnlijk toch te heftig was. Het maakte constant adrenaline aan. Ik begon steeds slechter te slapen tot ik helemaal niet meer sliep. Maar dat is ruk.. Ik had paniekaanvallen die ik daarvoor nog nooit heb gehad. Gelukkig weet mijn huisarts wat ik doormaak en heeft hij mij zo ontzettend geholpen. Ik ben er nog niet. Twee stapjes vooruit, een achteruit, aldus mijn huisarts. 

Ik slaap weer redelijk zonder slaapmedicatie. Heb ook slechte nachten. Maar dat hoort allemaal bij het proces. En ik heb geen paniekaanvallen meer. Dat wens je je ergste vijand niet toe. Ik ben weer begonnen met sporten waar ik goede begeleiding krijg. Na het ongeluk eind 2022 is mijn lichaam ontzettend verzwakt. Hoog tijd om weer in vorm te komen en die cirkel te doorbreken.