Ken je dat? Het gevoel dat je terug bij af bent? Dat heb ik nu. Dat gevoel heb ik overigens elke keer als ik weer een terugval in de pijnstillers heb. Sinds een paar dagen slik ik weer tijdelijk antidepressiva. Na bijna twee jaar er vanaf te zijn geweest. Ik voel me falen omdat het me niet lukt om zelf uit die neerwaartse spiraal te komen. Dat ik daar wederom pharma voor nodig heb. 

Velen om me heen zeggen dat ik lief voor mezelf mag zijn. Dit betekent onder meer dat ik even aan dit spul moet. Rationeel weet ik dat ik ook. Alleen gevoelsmatig is het anders. Ik was tenslotte al zo’n tijd gestopt en mezelf voorgenomen om het nooit meer te nemen.

Waarom zijn wij altijd zo streng voor onszelf? Waarom is het zoveel makkelijker om jezelf de put in te praten in plaats van lief voor jezelf te zijn? Ik denk dat ik voor de meesten spreek dat wij vaak hard voor onszelf zijn. Dit heeft te maken met onze opvoeding, conditionering en noem maar op..

Je moet altijd het beste uit jezelf halen, het beste van jezelf laten zien, je mag geen emoties, iig geen negatieve emoties tonen, je moet presteren, je moet dit, je moet dat. En wat is het verdomd moeilijk om dit uit je systeem te krijgen wanneer je dit stemmetje je hele leven hoort. Eerst is dat het stemmetje van je ouders, vervolgens je leraren, bij sommigen vrienden, bij sommigen hun vriend of vriendin, later eventueel partner, collega’s, leidinggevende(n). Ik heb overigens geluk met mijn laatste twee leidinggevenden die mij juist afremmen en mij tijd gunnen. And last but not least: je eigen innerlijke stem. Die houdt nooit zijn kop dicht. 

Het lijkt wel constant een gevecht met jezelf. Wat ik van mijn paniekaanvallen heb geleerd is om niet te vechten. Zodra je niet vecht, verliest het zijn kracht. Het kan echter wel even duren voordat je dat beseft. Dat geldt niet alleen voor paniekaanvallen, maar ook voor de rest van de struggles. Niet meer vechten..hoe heerlijk is dat!

Ik ben al heel wat jaartjes bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling. Afgelopen jaar of twee heb ik best grote stappen gemaakt, al zeg ik het zelf. Lichamelijke klachten zijn nog niet weg. Mentaal is het even pittig nu. Maar toch.. Ik heb nu meer rust. Zelfs mijn vriendin heeft het bemerkt. Zij voelt mijn energie altijd goed aan. Én mijn dieren komen steeds vaker bij me liggen. Dieren zijn een goede spiegel.

Ik geloof dat wij, zoals David Icke dat prachtig omschrijft, een oneindig bewustzijn zijn. Wij zijn een ziel en ons lichaam is een tijdelijke tempel, aldus Osho. En omdat ik dat ook geloof, ben ik van mening dat wij allemaal zielen zijn die het soms of zelfs vaak moeilijk hebben. Hierdoor kan ik makkelijker vergeven of veel minder oordelen. En het is niet allemaal licht en liefde. Ik ben nog lang niet verlicht en ben dan ook niet altijd in staat om dingen langs me heen te laten glijden. Maar zodra ik me weer herinner dat wij allemaal onderdeel van de bron zijn, of hoe je het ook wilt noemen en allemaal één zijn, wordt het een stuk lichter.

Bruce Lee zei eens: ‘You put water into a bottle and it becomes the bottle. You put it in a teapot, it becomes the teapot. Now, water can flow or it can crash. Be water, my friend.’

Dus ik ga mee met de flow, ben lief voor mezelf en leg me erbij neer dat ik nu een tijdje ondersteuning nodig heb.