Er komt een meisje van 16 bij de huisarts (lijkt wel een slechte grap) omdat zij veel hoofdpijnklachten heeft. Als antwoord krijgt ze te horen dat het normaal is op haar leeftijd…hum? Ok, aangezien een arts dat zegt, neemt ze dat voor waar aan en legt ze zich erbij neer met als gevolg de vele pijnstillers die vervolgens haar lichaam vervuilen. Naarmate de tijd verstrijkt en de vele bezoeken aan de huisarts volgen, wordt zij eindelijk doorverwezen naar een neuroloog. Er wordt een scan gemaakt waar gelukkig niks uitkomt. Het hoge woord is eruit; je hebt migraine en spanningshoofdpijn, hier heb je anti-migraine tabletten. Er is verder niks aan te doen.. 

De jaren die daarop volgen, blijft het meisje, inmiddels een jonge vrouw, zoeken naar de oplossing en vooral de oozaak van haar klachten. Dit middels vele verschillende soorten sessies bij psychotherapien, fysio, sporten, neuroloog, alternatieve geneeswijzers en wederom de huisarts. En ondertussen blijft ze steeds meer pijnstillers slikken. Voor paracetamol is ze inmiddel allang immuun, ook hogere dosering, dus stapt ze over op andere pillen, die je net als paracetamol bijna voor niks bij de drogist kunt halen. Deze werken wel, maar na een tijd moet ze er wederom meer van nemen. Van de neuroloog krijgt zij antidepressiva die in lage dosering wordt voorgeschreven om de pijngrens te verhogen. 

Ik ben (laat ik maar in de ‘ik-vorm’ verder gaan) 29 en zwanger. Tijdens de zwangerschap mag je geen medicijnen gebruiken, wat natuurlijk logisch is. Wat je wel mag, is acht paracetamol per dag! Dat is al genoeg om er verslaafd aan te worden. Ik stop dus overal mee en slik me een ongeluk aan paracetamol. 

Mijn kleine man wordt geboren. Het eerste jaar is al geen roze wolk, eerder een donderwolk. Ik heb (zo kom daar later achter) uit de hand gelopen postnatale depressie, hetgeen nooit is behandeld. En uiteraard..hoofdpijn waar ik nog altijd geen oplossing voor heb. Pijnstillers zijn niet aan te slepen thuis. Ik wil gewoon normaal functioneren. Dat de pijnstillers mij nergens brengen en het eigenlijk alleen maar erger maken, komt niet eens bij mij op. Om mijn leven anders in te richten of andere paden te bewandelen, komt niet eens bij mij op. Áls ik al iets aandraag bij de huisarts, dat afwijkt van de reguliere geneeskunde, wordt al gauw afgedaan als kwakzalverij. En omdat de huisarts dat zegt, ga ik daar maar mee akkoord.

De jaren die volgen staan in het teken van mijn hoofdpijn. Van de neuroloog krijg ik de diagnose:  ‘medicijnafhankelijke hoofdpijn’ en dien ik direct te stoppen met de paracetamol. Op de vraag ‘wat moet ik doen als ik weer hoofdpijn heb’ krijg ik antwoord: ga op dat moment maar op bed liggen…en krijg ik zware ibuprofen mee, die overigens niet helpt en nog slechter voor je lijf is dan paracetamol. En op bed liggen…tja..ik heb een kleine hummel, ik werk 36 uur per week en heb heul veel andere verantwoordelijkheden. Ondertussen ben ik getrouwd en verhuisd. Alles draait om mijn hoofdpijn. Afkicken, geloof me geen pretje en weer terugvallen en nog altijd zoeken naar een oplossing. Van mijn huisarts krijg ik zwaardere jongens zodat ik geen paracetamol hoef te nemen, nl tramadol. Als dat niet verslavend is..

Als mijn kleine man ongeveer drie jaar oud is, ben ik er echt klaar mee. Ik heb ook andere klachten. Ik voel me constant neerslachtig, slaap slecht, heb weinig energie, heb concentratieproblemen, heb het gevoel dat ik constant faal en weinig waard ben. Ik wijt het allemaal aan mijn verslaving. Ik ga hiermee wederom naar mijn huisarts. Van hem krijg ik te horen dat de klachten die ik noem niks met mijn paracetamol-verslaving te maken hebben maar dat het meer op een depressie lijkt en stelt antidepressiva voor. Ik heb mezelf nooit gezien als iemand die zulke medicijnen neemt en zeg in eerste instantie nee. De afspraak is op een maandag. Dezelfde week, vrijdag, zit ik weer tegenover mijn huisarts en vraag toch om dat rotspul, wat ik uiteraard mee krijg.

Zodra de medicijnen werken, zo’n twee weken later, voel ik een absolute rust en vrede in mijn hoofd. Voor mijn gevoel heb ik dat nooit zo ervaren. Deze meds helpen uiteraard niet tegen koppijn. Maar ik voel me op een ander gebied wel vredig. Volgens de huisarts maken sommige mensen een bepaald stofje niet aan of wordt dat ene stofje te snel afgebroken. Volkomen onzin…zo kom ik later achter. Ik stond gewoon constant aan, in de strijd- of overlevingsmodus.  

Begrijp me niet verkeerd, ik geloof oprecht dat mijn vorige huisarts alles met goede bedoelingen deed. Maar wat is (tot nu toe) de rode draad in dit verhaal..precies, de pharma. En ik heb zeker niks tegen de reguliere geneeskunde, ben er juist heel blij mee. Afgelopen kerst heb ik een ongeluk gehad. Binnen 10 minuten stond de ambulance voor de deur. Binnen 20 minuten was ik in het UMC waar ik binnenste buiten ben gehaald en dezelfde avond nog geopereerd. Als er niet zo adequaat was gehandeld, weet ik niet waar ik nu was geweest of hoe ik me had gevoeld.

Anyway..ff terug naar mijn verhaal. Ik heb dus vanaf mijn pubertijd hoofdpijnklachten, ben er inmiddels achter waar die klachten vandaan komen (maar daar ga ik een (van de) de volgende keer(en) op in. Om maar geen pijn te voelen slik ik al jaren pijnstillers waardoor ik medicijnafhankelijke hoofdpijn heb ontwikkeld. Ik heb jaren antidepressiva geslikt vanwege mijn neerslachtigheid. Ik ben vorig jaar gestopt met die troep. De schommelingen heb ik op een andere, natuurlijke manier opgelost (ga ik wederom een andere keer op in). 

Ik ben nu 44 (vorige week jarig geweest) en zit nog volop in het proces. Maar ik ben nu aan het klimmen binnen de spiraal in plaats van afdalen. En ik kan niet wachten om mijn verhaal te vervolgen en jou deelgenoot te maken van mijn reis.